LETTURE DEL BLOG N. 194.000

Non diamolo per scontato

Il programma di vita corradiano?
Penitenza e preghiera.


Anche ora la grazia della risurrezione è all’opera in noi! Possa la contemplazione di questo mistero spronare i nostri sforzi, sia come individui che come membri della comunità ecclesiale, a crescere nella vita dello Spirito mediante la conversione, la penitenza e la preghiera.


Dal discorso nella basilica del Santo Sepolcro, Gerusalemme, 15 maggio 2009 di Benedetto XVI



E' davvero esaltante e bello,
per chiunque sia un devoto fedele a san Corrado penitente - e questa definizione sappiamo già bene come la dice lunga - scoprire 'ogni giorno' la freschezza dell'esempio dell'amatissimo Campione di Virtù.
In effetti le parole che sopra riporto, riprese dal nostro Santo Padre
, sono chiarissime e ci testimoniano la freschezza del messaggio di san Corrado. Possiamo benissimo adattarle a noi tutti schiera di devoti, che giustamente come parte della Santa Chiesa cattolica miriamo come ultimo scopo a Cristo Gesù, questo è ineluttabile!

Ebbene Gesù ci ha lasciato la Sua grazia misteriosa nella risurrezione:
e come possiamo, se prendiamo a modello san Corrado, metterla a 'frutto'?

Il Santo Padre dice che essa - la grazia - è per i membri come comunità e come singoli individui!

Con ciò possiamo fare la seguente trasposizione:

Devoti e fedeli di san Corrado a partire dalla comunità, quale possono essere ad esempio i Portatori di San Corrado ed i Portatori dei Cilii, rappresentanti di tutti noi devoti in Italia e nel mondo.
E poi come singoli. Ognuno, se è devoto fedele deve in qualche misura conformare la vita che è tesa al modello di Gesù, usando del lascito del nostro Patrono. E questo lascito è racchiuso in penitenza e preghiera!

Cosa ha fatto il nostro Patrono?
  • Conversione
  • Penitenza
  • Preghiera
mi sembra che come recita un detto: 'niente di nuovo sotto il sole'!
Cioè: prima del Nostro Eremita, e poi lui stesso ai suoi tempi, e poi nei secoli a venire e oggi, e anche domani, San Corrado rimane un modello cristiano di grandissima levatura! Dobbiamo esserne orgogliosissimi.

Seguire quindi il Patrono è seguire il binario del cristianesimo, quello che mai tramonta quale programma cristiano: conversione, penitenza e preghiera!

Ognuno poi può certamente ampliare la veduta materiale e spirituale del discorso, ma a base, come ci indica la Chiesa Mater et Magistra rimangono valori che per noi che vantiamo questo Protettore Insigne, devono unirci sempre e sempre di più, in entrambi i sensi.

Se dunque i valori del nostro santo Eremita ancora oggi sono tra quelli principali, tanto da essere nel programma continuo del Magistero, allora abbiamo la certezza che il nostro Patrono ci può essere di modello e giustamente abbiamo il dovere di festeggiarlo, onorarlo secondo le due vedute: culturali e di culto, così come è!.
Mi viene alla mente quindi la secolare devozione che da Noto viene data ad esempio e poi anche la secolare dovozione al Santo che gli è tributata in Calendasco di Piacenza, ma anche in altri tanti luoghi in Italia.
Di certo Noto e Calendasco sono quei due luoghi che vantano, Noto in primis, una devozione fatta di secoli: 7 a Noto e 4 in Calendasco.

A gloria ed onore di San Corrado Confalonieri piacentino, eremita penitente del Terzo Ordine francescano, TOR al quale deve andare la nostra riconoscenza perchè è lo stesso Ordine ed abito del Nostro Patrono.



Umberto Battini
per i devoti e fedeli in
Calendasco di Piacenza



Tutti i devoti e fedeli di ogni luogo in Italia
devono decisamente aderire a questo appello importante!
Lo pubblichiamo sull'Araldo perchè sia diffuso,
la nostra personale devozione ed amore a San Corrado
deve essere concretizzata!
Aprile 2009 - l'Araldo di S. Corrado web
.........................

Da NOTO questo appello!
Inviato da Mons. Salvatore Guastella
perchè TUTTI ne prendiamo conoscenza
--------------


Poter pellegrinare alla Grotta di San Corrado! E’ questo il voto di ogni suo devoto, perché da essa possano ricuperare un senso mistico di pace che invade la loro anima.



clicca sulla foto per ingrandire
ricordate che in questa Grotta ha vissuto il nostro amatissimo Patrono!



Questa lodevole iniziativa raccoglie fondi per il restauro degli affreschi (pitture rupestri) nella Grotta nel Santuario di San Corrado e. m., accetta donazioni spontanee dai netini e dai devoti del Santo Eremita Piacentino, da versare sul conto intestato a:

Parrocchia San Francesco d’Assisi
IBAN
IT 48 B 03032 84740 01000 000 2282
Presso la Banca CREDEM agenzia di Noto, indicando la causale: “Fondo per il restauro delle pitture rupestri della Grotta di San Corrado”.


La venerata Grotta di San Corrado Confalonieri, cuore della devozione al Santo Eremita Piacentino, patrono della Città e Diocesi di Noto, ricorda a noi e a tutti i devoti la sua presenza; ci fa sentire così in ottima compagnia nel cammino verso Cristo lungo le strade della vita. Al pellegrino e al visitatore attento, questo Sacro Speco ricorda il primato della preghiera e del Vangelo, che offre la sintesi tra la lode a Dio e il servizio del prossimo, incominciando dagli ultimi.
Nella Valle dei Pizzoni, la Grotta mostra sul duro sasso il segno delle ginocchia del Santo Eremita orante, così come plasticamente vedi in quel bel san Corrado in ginocchio, scolpito in candido marmo e a grandezza naturale da Giuseppe Pirrone, 1936).

Là, nella grande nicchia rocciosa di fondo, dietro l’altare, si possono scorgere tracce di un antico affresco: tradizione e storia tramandano che raffigura la Madonna col Bambino tra due Santi. Il dipinto ha certo subìto ritocchi e restauri lungo i secoli; esso comunque è databile almeno alla prima metà del secolo XVI.

Sollecitati interventi di restauro: 1] «Il restauro conservativo è stato più volte sollecitato dalla Curia Vescovile di Noto tramite la Sovrintendenza ai BB.CC. di Siracusa, ma finora non c’è stata la disponibilità di fondi da parte dell’Assessorato Regionale BB.CC.AA.- Per il restauro sono necessari € 25.000. Bastano uno o più sponsors o duemilacinquecento persone (tra netini, devoti di San Corrado, operatori turistici, albergatori, commercianti, amanti del bello e della cultura) che contribuiscano con € 10 ciascuno» (Corrado Scala); 2] «Si tratta del restauro conservativo dei cicli di affreschi e non di un unico affresco.

E’ necessario bloccare al più presto gli attacchi dei funghi, di radici devastanti che hanno fatto saltare il sottile strato di malta. Ovviamente l’intervento su roccia presuppone il distacco degli affreschi che, se non è fatto da persone altamente specializzate, innesca la distruzione del bene. Io penso comunque che, pur non trattandosi di un intervento semplice, ciò che troveremo sotto lo strato più danneggiato degli affreschi potrebbe ripagarci» (Architetto Gaetano Malandrino); 3] «Pare che il dipinto – un tesoro che sta scomparendo – sia l’unico esemplare risalente al ‘400 nella zona del Val di Noto e quindi di grande valore artistico-culturale» (Lucia Tumminieri).


Poter pellegrinare alla Grotta di San Corrado! E’ questo il voto di ogni suo devoto, perché da essa possano ricuperare un senso mistico di pace che invade la loro anima.
San Corrado Confalonieri rimuneri quanti contribuiscono generosamente al restauro degli affreschi nella sua venerata Grotta!


Mons. Salvatore Guastella


LA DEVOZIONE DI CALENDASCO

Con il Registro titolato “Salario Laicale detto Legato di San Corrado” iniziato “la prima settimana di gennaio 1857”, conservato nell’Archivio della parrocchiale, continuazione di altri più antichi registri, prima di iniziare la segnature delle sante messe celebrate all’altare di San Corrado, si riporta per mano dello stesso parroco Arciprete Don Giovanni Brugnoni un breve riassunto storico che merita di essere presentato per intero e che così recita:


Il Conte Gio.Battista Zanardi-Landi con atto di Gianfrancesco Notaio da Parma in data 9 agosto 1617 fondava il Legato di San Corrado incaricando il Parroco pro Tempore di Calendasco, di celebrare la messa in un giorno d’ogni settimana dell’anno, all’altare di S. Corrado, senz’obbligo di applicazione, ma solo d’una commemorazione per l’anima sua, nel Memento dei morti; e di far celebrare tre messe, pure senza applicazione, nel giorno 19 febbraio d’ogni anno, festivo di S. Corrado. In compenso il Parroco percepisce annue lire Trenta vecchie, più un paja capponi pel dì 11 novembre; queste 30 lire Imperiali corrispondono a Lire nuove Sette e C.mi Tredici. Restando gravati di questo onere gli eredi, e successori del predetto Sig. Conte Zanardi-Landi.
Al Conte Zanardi-Landi in progresso di tempo successe il Conte Giovanni Scotti, il quale a sua volta ebbe a successori il Sig. Marchese Vincenzo di Piombino per 3/5, e la Sig.ra Contessa Felicita Salvatico ed a questa successe il Sig. Francesco Grassi di Piacenza per 2/5. L’Arciprete Don Giuliano Guglieri nel dì 24 Novembre 1824 assicurava questo Legato con ipoteca sui fondi del Sig. Marchese Piombino a Calendasco per tre quinti della somma capitale cioè Lire 119,88; e per due quinti cioè Lire 79,92 sui fondi del Sig. Grassi.
In processo di tempo al Sig. Marchese Piombino e Grassi successero i Sig. Avv. Vincenzo Anguissola e Cav. Giuseppe Anguissola e quindi i rispettivi figli, i quali non riconoscono più detto Legato che da molti anni non è soddisfatto in quanto alla compensazione dovuta al Parroco il quale ne continua però sempre da parte sua l’adempimento.
Il Sig. Avvocato Nob. Lancellotto Anguissola fu Avv. Vincenzo dà ogni anno per S. Martino un paja capponi…”

seguono alcune altre righe purtroppo consunte ed illeggibili.

foto sopra di Vincenzo Coffa
appositamente per l'Araldo web

Tutti i devoti e fedeli di ogni luogo in Italia
devono decisamente aderire a questo appello importante!
Lo pubblichiamo sull'Araldo perchè sia diffuso,
la nostra personale devozione ed amore a San Corrado
deve essere concretizzata!
Aprile 2009 - l'Araldo di S. Corrado web
.........................

Poter pellegrinare alla Grotta di San Corrado! E’ questo il voto di ogni suo devoto, perché da essa possano ricuperare un senso mistico di pace che invade la loro anima.


Questa lodevole iniziativa raccoglie fondi per il restauro degli affreschi (pitture rupestri) nella Grotta nel Santuario di San Corrado e. m., accetta donazioni spontanee dai netini e dai devoti del Santo Eremita Piacentino, da versare sul conto intestato a:

Parrocchia San Francesco d’Assisi
IBAN
IT 48 B 03032 84740 01000 000 2282
Presso la Banca CREDEM agenzia di Noto, indicando la causale: “Fondo per il restauro delle pitture rupestri della Grotta di San Corrado”.




Bollandus, Ioannes
Henschenius, Godefridus
Acta Sanctorum

Quotquot toto orbe coluntur,
vel a Catholicis Scriptoribus celebrantur,
Quæ ex Latinis & Græcis, aliarumque gentium antiquis monumentis collegerunt ac digesserunt,
Seruata primigenia Scriptorum phrasi, & variis Observationibus illustrarunt Ioannes Bollandvs, Godefridvs Henschenivs, Societatis Iesu Theologi. Prodit nunc tribus Tomis Februarius, In quo MCCCX nominatorum Sanctorum & aliorum innumerabilium memoria vel res gestæ illustrantur. Tomvs III. Complectens dies XII posteriores a XVII ad finem
Antwerp
Iacobus Meursius 1658


Commentarius præuius

Conradus Eremita, Neti in Sicilia, et Placentiae in Italia (B.)[Col. 0159C] Avctore Iohannes Bollando

§ I B. Conradi anniuersaria celebritas, Acta, miracula ad Reliquias.

[1] Vrbs est Siciliæ, Netum olim & Neetum, Νέητον & Νῆτον dicta; nunc vulgo Notum, in diœcesi Syracusana, propius a Pachyno promontorio quam ipsis Syracusis distans. Præcipue vero hæc vrbs, inquit Thomas Fazellus Decad. I de rebus Siculis lib. 4 cap. 2, [B. Conradi celebritas Neti obmiracula,] hodie D. Conradi Placentini miraculis, circa eos præsertim qui herniam patiuntur, quotidie clari, sepulchro nobilitatur. Colitur illic, & Placentiæ, XIX Februarij. Et Neti quidem, vt tomo 2 Notitiæ Siciliensium Ecclesiarum pag. 215 scribit Roccus Pirrus Netinus, in eius honorem per dies octo publicæ nundinæ aperiuntur: & bis in anno ei solennitatem indicunt, die obitus XIX Februarij, & XXVIII Augusti in memoriam obtentæ primæ facultatis a Papa Leone, quo apud nostrates fuit publicata. Ad hanc celebritatē translatæ illæ dierū octo solennes nundinæ sunt, quæ hiberno tempore minus frequentes ac commodæ erāt.

[2] [Col. 0159F] XIX Februarij ita B. Conradi memoriam in Martyrologio Siculo consignauit Octauius Caietanus noster: Næti, S. Conradi Eremitæ & Confessoris. Et Philippus Ferrarius in generali Catal. SS. Apud Neætum in Sicilia S. Conradi Eremitæ. [nomen in Martyrologiis 19 Feb.] Eius meminit idem scriptor in Topographia noua Martyrologij, verbo Neætum, & plenius in Catal. SS. Italiæ. Arturus a Monasterio in Martyrol. Franciscano ad eumdem diem: Apud Netinos in Sicilia, B. Conradi Confessoris, Tertiarij, qui generis nobilitate, ac virtutum splendore nitescens, prophetiæ dono, atque creberrimis miraculis in vita & post mortem nunc vsque coruscat. Nondum est solenni cæremonia in Sanctorum tabulas relatus, paßim tamen a scriptoribus & ab ipso Vrbano VIII in diplomate, quod recitat parte 4 Annal. pag. 20 Wadingus, S. Conradus appellatur. Quæ ei adhuc permissa decretaue veneratio, mox dicemus.

[3] Plurimi res ab eo pie gestas litteris mandarunt. Præter Lectiones ex proprio Sanctorum Ecclesiæ Placentinæ, a sacra Congregatione Rituum concesso & approbato an. 1628; [acta a variis scripta;] præterq; Vitæ epitomen, quam ex iisdem & scriptis Netinorum compilauit Ferrarius; hæc ad manus nostras venere; B. [Col. 0160A] Conradi historia, a Vincentio Littara Netino, Doctore Theologo, compendio perstricta, excusa Panormi anno 1543. quam hic dabimus. Eadem Italice composita a Roccho Pirro Netino, edita Panormi 1595. Alia Italica multo prolixior auctore Petromaria Campo Canonico Cathedralis Ecclesiæ Placentinæ, viro pio & docto, excusa Placentiæ anno 1514. Tum quæ, ex hoc præcipue, in suos Annales Ordinis Seraphici intexuit Lucas Wadingus to. 3 ad annum 1315 nu. 21 & seqq. & to. 4 ad an. 1351 num. 22. & seqq. Et quæ to. 16 Annalium Ecclesiasticorum ad an. 1351 num. 8 narrat Odoricus Raynaldus.

[4] Alia citantur de S. Conradi rebus gestis a variis mandata litteris: ac præcipue eiusdem Vincentij Littaræ Conradias versu heroico scripta, & in decem libros partita, post auctoris obitum edita in lucem. Hoc poëma dandum prælo dum recognosceret Roccus Pirrus Doctor Theologus ac librorum Reuisor, maligna febri correptus est, cum præsenti mortis periculo. Quod vt sensit, [reliquiæ cuidā scriptori salutiferæ:] admoueri sibi reliquias aliquas S. Conradi impetrauit: quarum attactu, subito velut in vitam a morte reuocatus, primum placidam quietem cepit, dein ipsa adhuc nocte hos in beneficij accepti testimonium versus cecinit, quos Petrusmaria Campus cap. 17 recitat: Corde Sacerdotis tacto, me febre maligna [Col. 0160B] Correptum tradunt guttura stricta neci: Dū legito hunc librū, hic Conradi carne retangor, Faucibus & vitæ redditur ipsa salus.

[5] Mortuus est B. Conradus XI Kalendas Martias anno 1351. Corpus Neti in sacrario ecclesiæ primariæ, quæ S. Nicolao sacra est, [ad eas concursus:] in arca conditum, ad annos plures permansit. Magni ad illud venerandum facti hominum concursus, preces, lumina, anathemata offerentium. Quam tamen Netini a principio conceperant spem impetrandi a Pontifice, Maximo vt palam eum ad aras inuocare liceret, ea sensim aduersis prouinciæ rebus incisa videbatur. Cum sub annum 1485 quorumdam animos subiit recordatio ingentium beneficiorum, quæ maiores eorum sæpe a Deo per B. Conradi merita impetrassent. [miracula renouata,] Ergo opem & ipsi illius in suis rebus implorant, & facilem experiuntur. Nouo exinde studio inflammati, Antistitem Syracusanum Dalmatium obsecrant, [conscripta:] vt quæ recens acciderant prodigia, serio examinari & in acta referri ad perennem memoriam iuberet. Assensus est piis eorum postulatis Antistes.

[6] Eo anno, S. Conradi sepulturam peculiari ædificio ac auratis lapidibus in sublimi loeo erectam Netini honoficentissime condiderunt. [corpus post 134 annos integrum:] Aperto sepulchro integrum inuentum est sacrum corpus, mira odoris fragrantia emanante, vt scribit Roccus Pirrus in Notitia Eccl. Syracusanæ pag. 214. Id quoque tradit Littara in libro de rebus [Col. 0160C] Netinis pag. 129 in hunc modum: Idem millesimus quadringentesimus octogesimus quintus annus nos monet, ne taceremus, quod litteris mandatum comperimus, Ioannem Capellum, Ioannem Landolinam, Calcerandum Saloniam, Iacobum Specialem, Iuratos, necnon Ioannem Baptistam Sapiam tum Prætorem vrbanum, B. Conradi tumulum aperuisse, & cadauer adhuc integrum, & ex omni parte illæsum conspexisse, cum mira odoris fragrantia, quæ illinc emanabat. Alia subnectit, quæ nos infra, de brachio inde tunc exempto. Eo item anno corpus illius narrat Pirrus in argentea arca affabre elaborata repositum esse; ac publico decreto sancitum, vt decessus illius anniuersario die omnes ab operibus seruilibus feriarentur, vtq; cum ceteris Sanctis in publicis Litaniis S. Conradus inuocaretur: [festum a populo institutum:] idq; ita in commune, simplici quadam religione, constitutum tunc esse, Pontifice Romano neutiquam (vt oportuisset) consulto.

§ II B. Conradi veneratio permissa Netinis & Syracusanis a Leone X PP.

[7] Avcta exinde frequentia & ad eius venerandas reliquias confluentium mortalium, & cælestium ad eas prodigiorum. Tandem. vt ex Petromaria Campo scribit Wadingus, [Col. 0160D] misso F. Bernardino Brixiano ex ordine Prædicatorum, obtinuerunt a Leone X Pont. Max. vt solenni cultu celebrari & coli possent eius reliquiæ. [Leo 10 publice coli vt Beatum permittit: eius Breue in via perditum,] At dum lætus rediret ad Netinos Bernardinus, & manticam aperiret prope ciuitatem, vt vestes aliquas inde extraheret, vidit deesse, & se perdidisse, Pontificis diploma. Anxius & mœstus ad inopinatam iacturam litterarum Apostolicarū, pro quibus missus erat, dubius hæret, an in vrbem verecunde pergat, an iterum regrediatur, vel vt perditum diploma requirat, aut Romæ reficiat. Ita cogitanti & mœrenti apparuit Eremita venerandus, tertij Ordinis S. Francisci habitu contectus, mœstumque consolatus, non procul humi positum litterarum ostendit fasciculum. Hunc ille lætanter attollens, [ipso Beato ostendente repertum:] inuenit inclusum quod perdiderat Breue Apostolicum, euanescente statim ex oculis Eremita. Hæc Wadingus, multoq; diffusius Campus, qui & Breue ipsum Italice versum recitat, Wadingus Latine, quod hic visum est dare.

[8] Leo Papa X. Vener. Fratri Episcopo Syracusano, vel eius Vicario in spiritualibus generali. Venerabilis Frater, salutem & Apostolicam benedictionem. Exponi nuper fecerunt dilecti filij vniuersi incolæ & habitatores terræ Neti Syracusanæ diœcesis, [Netinis ob plurima miracula,] quod iam centum sexaginta annis & vltra elapsis [Col. 0160E] bonæ mem. Conradus Placentinus, de nobili genere procreatus, ad dictam terram accedens, in quodam eremitorio, in certa silua prope dictam terram cōsistente, vsque ad vltimum vitæ suæ eremitariam & laudabilem vitam duxit: ac eius intercessione, tam ante, quā post eius obitum, plura & diuersa miracula Dominus noster Iesus Christus inibi operatus est, ac operatur de præsenti, prout in diuersis instrumentis seu scripturis publicis desuper de tuo, seu tunc Episcopi Syracusani, mandato confectis, plenius dicitur contineri. [eaq; testata,] Propterea incolæ & habitatores prædicti, ob multa miracula perpetrata ab eo tempore citra, eumdem Conradum pro Beato venerati sunt & venerantur de præsenti, ac eiusdem Conradi obitus vel certum alium diem vt festum obseruant; [B. Conradum venerantibus,] ac impossibile quodammodo foret eos a veneratione & obseruatione huiusmodi reuocare. Cum autem nulli liceat quemquam pro Beato absque auctoritate Sedis Apostolicæ venerari, & propterea dubitent, excommunicationis & alias sententias, [& petentibus id a Pontifice approbari,] censuras & pœnas Ecclesiasticas incurrisse; supplicari fecerunt nobis humiliter dicti incolæ & habitatores, vt super his opportune prouidere de benignitate Apostolica dignaremur.

[9] Nos igitur huiusmodi supplicationibus inclinati [Col. 0160F] fraternitati tuæ per præsentes committimus & mandamus, [is Episcopo eiusue Vicario committit,] vt de præmissis nobis expositis te diligenter informes, & si, seruatis seruandis, præmissa vera fore repereris, eosdem incolas ac habitatores, ac eorum singulos, ab huiusmodi excessibus absoluas in forma Ecclesiæ consueta: eisque necnon aliis quibusuis Christi fidelibus, vt eumdem Conradum, prout alios Beatos nondum canonizatos, venerari, illiusq; [vt legitime id sanciat.] festū die per te deputāda celebrare, ac omnia & singula alia in prȩmissis & circa illa necessaria, seu quomodolibet opportuna, facere libere & licite possint & valeant, licentiam & facultatem perpetuo concedas. Non obstantibus Apostolicis ac in prouincialibus & synodalibus consiliis editis specialibus vel generalibus constitutionibus & ordinationibus, ceterisque contrariis quibuscumque. Datum Romæ apud S. Petrum, sub annulo Piscatoris die XII Iulij 1515, pontificatus nostri anno III.

[10] Hoc Pontificis diplomate in Siciliam perlato, Iacobus Humanus (qui Littaræ & aliis Humana) Scodræ in Dalmatia, siue Scutari, Episcopus, Abbas sancti Spiritus prope Calathanizettam, Guilielmi Raymundi Episcopi Syracusani Vicarius generalis, Netum profectus, quæ Pontifex mandarat executus est, vt ipse in publicis actis, quæ tunc confici curauit, extantq; loco citato apud Wadingum, testatur, atque hæc inter cetera habet: Volentes mandatis Apostolicis, prout tenemur, [Col. 0161A] humiliter obedire, pro executione prædicti rescripti Apostolici, præsentatos nobis nonnullos testes, de mandato Dalmatij tunc Episcopi Syracusani similiter, & fideliter receptos, [hic vetera de miraculis testimonia examinat,] numero supra quinquaginta ab annis triginta supra, diligenter inspeximus, & recognoscere volentes reperimus ipsos fide dignissimos deposuisse de vitæ sanctitate prȩfati Corradi, & de innumeris miraculis, eisque diuersis, quæ per eius merita & intercessiones dignatus est Saluator noster Iesus Christus operari, ab annis tunc numeratis, vt plurimum sexaginta, nunc vero nonaginta. Addimus etiam quod præfatos testes pro maiori parte tunc in senectute, nos vero in pueritia constituti recte cognouimus, Christianos scilicet & Deum timentes, qui nullo pacto, nullaque ratione vel caussa, testimonia sua nisi vera & certissima perhibuissent. Attamen vt rem omnem exploratissimam haberemus, nec aliqua forte dubietatis suspicio quacumque ex parte oriretur; mandauimus vt aliquot alij denuo testes reciperentur, [alia de recentioribus recipit:] qui deponerent de miraculis recentioribus in hoc tempore sanctitatem ipsius Corradi approbantibus, vt quemadmodum ab antiquis & supra tricesimum annum, ita & a modernis hominibus, eisque viuentibus, miracula, vitam & sanctitatem ipsius Corradi declarantia, experiremur. Oblati [Col. 0161B] sunt nobis multi testes & quasi innumerabiles, ex quibus septem tantum delegimus, qui testimonia in scriptis perhibuerunt, quid miracula euidentissima, intercedente in dictum deuotione, in suis propriis personis experti sunt, qui magnam & mirabilem diuersarum ægritudinum sanitatem a Redēptore nostro Iesu Christo, mediantibus dicti Corradi meritis & intercessionibus, receperunt.

[11] Hæc omnia agnoscentes, noluimus in hac re diutius immorari: voluimus tandem veritati,
eique manifestissimæ, obuiare, ne calumniatores potius quam veritatis inquisitores videremur. Cognouimus, vidimus, & ipsa experientia perspeximus vitæ sanctimoniam, virtutem & prærogatiuam tanti viri. [Netinos temere eum colere ausos absoluit:] Vnde mandata Apostolica prosequi volentes, ac non minus voluimus, quæ debemus, ciues, incolas & habitatores huius Ingeniosæ ciuitatis Neti in maiori ecclesia S. Nicolai congregatos, ae eorum singulos vtriusque sexus, qui sine auctoritate Sedis Apostolicæ corpus eiusdem Corradi, licet Beati, venerantes, in censuras Ecclesiasticas incidissent, ab omnibus huiusmodi excessibus auctoritate Apostolica, qua in hac parte fungimur, in forma Ecclesiæ consueta absoluimus.

[12] Exinde cum Clero & populo processionaliter ad capsam, in qua corpus ipsius Conradi supra centesimum [Col. 0161C] & sexagesimum annum repositum fuerat, accedentes, [e capsa diffuso odore,] capsam ipsam aperiri iussimus: qua reserata, tanta odoris fragrantia per totum templum illud diffusa est, vt omnium aromatum odoramenta ibi recondita viderentur. Vidimus & manibus nostris contrectauimus, caput & brachium vnum dumtaxat a corpore separatum (quod quidem brachium theca argentea coopertum, [corpus post annos 164 carne vestitum reperit,] in eius honorem populo ostendi religiose consueuerat) reliquum vero corpus, cum ceteris membris suis integris ad inuicem cohærentibus & annexis, carne vestitum a die depositionis & obitus ipsius Conradi supra centesimum & sexagesimum annum, vt superius dictum est. Has itaque beatas reliquias, in eadem capsa iterum reconditas, cum Clero & omni populo processionaliter efferri iussimus, & honorifice conduci ad templum sacratissimi Crucifixi: [iubet circumferri in supplicatione, in qua sanati herniosi:] vbi Saluator noster Iesus Christus miracula euidentissima ostendere dignatus est. Nam nonnulli, qui fracturas & viscerum dissolutiones in inguine patiebantur, sub capsa reliquiarum deuote orantes, statim sanitatum beneficia receperant.

[13] Nos itaque Apostolica auctoritate, qua in hac parte fungimur, tam ipsis habitatoribus prælibatæ ciuitatis Neti, quam omnibus quibuscumque aliis Christi [Col. 0161D] fidelibus vtriusque sexus, vt eumdem B. Conradum, prout ceteros Beatos Confessores nondum canonizatos, venerari, illiusque festum die XIX mensis Februarij, in quo die hinc migrauit ad Dominum, [coli vt Beatū permittit 19 Feb.] per nos deputatum celebrare, & omnia & singula alia in præmissis & circa præmissa necessaria, seu quomodolibet opportuna, facere libere & licite possint & valeant, licentiam & facultatem perpetuo concessimus: ac etiam quod dictum beatum corpus efferri & processionaliter per ciuitatem ipsam Neti conduci possit, [& in supplicatione gestari:] quandocumque & quotiescumque necessarium seu opportunum Vicario cum Clero, & Magistratui cum populo ciuitatis ipsius pro tempore videbitur. Non obstantibus &c. Datum in ciuitate Ingeniosa Neti, in domo nostræ solitæ habitationis, XXVIII die mensis Augusti, III Indict. 1515. Partem huius diplomatis recitat ex Wadingo Odoricus Raynaldus. De miraculis in supplicatione factis prolixius agit Petrusmaria Campus cap. 14.

[14] Hoc tempore tumulo inscripti versus videntur, quos pag. 214 recitat Pirrus: Conradi sacrum est, quod conspicis, [inscripti tunc an. 1515 tumulo versus.] ossaque eodē Hoc veneranda viri contumulata loco. Ter centum lustris iam se cumulauerat annus Terdenus, fuit his bis quoque iuncta seges.[Col. 0161E] Anni quippe mille quingenti penultimo versu indicantur, quindecim vltimo. Anno 1515 permissa eius veneratio, & publice circumlatæ reliquiæ.
§ III B. Conradi miracula an. 1516. Eius cultus Siculis omnibus permissus a Pavlo III. Minorum toti Ordini ab Vrbano VIII.

[15] Qvæ deinceps euenerint, breuiter perstringit Wadingus nu. 32. Propter has litteras, anno sequenti, die prædicto mensis Februarij, solennitas B. Conradi peracta est summo omnium applausu & debita magnificentia. Circumductæ etiam per vniuersam vrbem sacræ eius reliquiæ, occurrentibus vbique infirmis vel male affectis. [19 Febr. 1516 sanati in supplicatione, surda, 2 paralytici:] In ecclesia S. Claræ surda vt audiret effecit. In templo S. Michaëlis paralyticam sanauit. Prope ædem S. Petri Martyris, virum Hyblensem semimortuum, membrorum vsu destitutum, sanitati restituit: in ipsa æde, corruente ob populi multitudinem pariete, & sepultis sub rudere plurimis, [e muri ruina erepti: loquela adepta:] nullus læsus est. In S. Francisci, muto loquelam reddidit, & mulieri dysenteria laboranti salutem. Ad Christi Crucifixi fanum, detecto deuoto Crucis simulachro, [Col. 0161F] omnes qui aderant herniosi, paralytici, muti, surdi, aliisque morbis afflicti, conualuerunt, [plurimi ægri sanati.] ingenti omnium stupore.

[16] Illud peculiare & mirum, quod dum e templo S. Petri Noui, [Reliquiæ immobiles,] ad S. Petri Martyris sacrum corpus efferretur, præ foribus cuiusdam vetulæ ita inualescebat pondus, vt deponi oportuerit, nec illinc dimoueri potuerit, donec, stupescentibus omnibus ad rei nouitatem, exiliit in medium muliercula, & Episcopo tradidit baculum, dicens: Forte hoc suum pignus B. Conradus reposcit. Hic illius baculus erat. Obtinuit, [donec iis additus Sancti baculus:] nescio qua sorte, meus atauus: eius filius, genitorque meus magni semper fecerunt: infirmis apponebant, qui statim bene habebant. Me quidem nunc iudicat indignam, quæ tantam apud me rem habeam: vobis itaque cum corpore custodiendam consigno. Non fefellit eam opinio: apposito namque baculo ad loculum, ita leuitare cœpit, qui antea grauitabat, vt facile potuerit efferri.
[17] Hoc miraculo commoti, vel potius territi, qui fasciolas, vel sphærulas precarias beati viri habebant, [rosarium item prolatā & alia.] ad Episcopum detulerunt, quæ in eadem ecclesia religiose [Col. 0162A] seruantur. Tandem reductum corpus in templum S. Nicolai, pulchro & magnifico sacello in sui honorem extructo conditum est, in sepulchro deaurato & capsa argentea. Hactenus Wadingus: quæ omnia fusius, & perquam eleganter, Italice descripta a Petromaria Campo.

[18] Pergit idem Wadingus nu. 33. Crescente in dies erga eum totius populi Siculi deuotione, visum est Magistratui Netino mittere ad Paulum III legatum, qui peteret, vt vbique extra ciuitatem Netinam & diœcesim Syracusanam, ad quas eius cultus diplomate Leonis videbatur restringi, liceret ei honores beati Confessoris indicere. [Romæ hernia reliquiis eius sanata:] Id obtinuit legatus, præuio miraculo: nam cum suam legationem & desiderium exponeret cuidam Comiti, Pontificis familiari, isque audiret beati viri virtutem in herniosis curandis; impense commendauit ei filium suum eodem malo laborantem, admotisque reliquiis vestis Conradi puerulo, sanum extemplo recepit. Iuuit hic egitque caussam apud Pontificem relato miraculo, qui libenter eius cultum ad reliquos Siculos extendit. Petrusmaria Campus, non reliquias vestis B: Conradi admotas puero scribit, sed panni particulam, membrorum sancti viri attactu sacratam.

[19] [Col. 0162B] Recitat Wadingus Pauli III litteras, quibus indulsit, vt extra dictum oppidum, [permissa toti Siciliæ eius veneratio a Paulo 3,] ac ciuitatem & diœcesim Syracusanam, in quibusuis ciuitatibus, oppidis & terris commorantibus, eumdem Conradum de cetero venerari, illiusque festum celebrare liceret; eius rei declaratione commißa Episcopi Syracusani Vicario generali. Ex iisdem litteris constat, legatum, qui eam facultatem a Pontifice impetrauit, fuisse Sanctorium de Monaco, Abbatem monasterij della Venia Ord. S. Benedicti Messanensis diœcesis, tum in vrbe Netina commorantem. Datæ erant Pauli III litteræ Romæ apud S. Petrum anno Incarnationis Dominicæ 1543 Cal. Nouemb. pontificatus eius anno X. Permisso vbique in Sicilia eius cultu, inquit nu. 35 Wadingus, aræ multæ, sacella, & integra templa in eius honorem erecta sunt, celebreque per omnes ciuitates & oppida eius nomen euasit.

[20] Tandem hac nostra ætate, ait idem scriptor, crebrescentibus adhuc miraculis, [toti Ordini Minorū ab Vrbano 8.] & intercedentibus Generali & religiosis Patribus Capucinis, Vrbanus VIII omnibus S. Francisci sectatoribus, vbique existentibus, facultatem tribuit Officium & Missam in eius honorem recitandi. Exhibet pontificium diploma idem Wadingus, datum Romæ apud S. Mariam maiorem sub annulo Piscatoris die XII Septembris 1625, [Col. 0162C] pontificatus eius anno tertio. In eo Sanctus Conradus perpetuo appellatur, [datus ei titulus Sancti,] decerniturque vt de eodem S. Conrado, die eius festo, ab omnibus & singulis Ordinis Minorum S. Francisci religiosis vbique existentibus Officium sub ritu semiduplici de communi vnius Confessoris non Pontificis, iuxta Rubricas Breuiarij Romani, recitari libere & licite possit. Obseruat Arturus a Monasterio, Lectiones secundi Nocturni (quod nulli alteri Beatorum eiusdem Seraphici instituti accidit) proprias eum habere, ex ipso Sanctorum Ecclesiæ Placentinæ Ordinario. In Officiis propriis Ordinis Minorum excusis ad XIX Februarij, annotatur: In festo S. Conradi Confessoris Placentini. Semiduplex. Dein subiungitur oratio Adesto. Lectiones secundi nocturni propriæ.

[21] Et vero pridem ante Vrbani VIII pontificatum vbique in Sicilia extabant imagines apposito Sancti titulo, neque coërceri populi erga eum religio poterat, [vti pridem in Sicilia:] vt Beati compellatione esset contenta. Et acceßit conniuentia Sedis Apostolicæ, vt scribit cap. 15 Petrusmaria: [sacella ei posita & aræ,] vbi quam plurima enumerat templa, sacella, altaria sub eius nomine erecta, non modo Neti atque in circumsita regione, sed & Syracusis, in arce promontorij Pachyni, quod nunc Capo Passaro vocant: Catanæ item, Panormi, [imagines vbique:] Agrigenti, atque in aliis vrbibus. In agro autem Netino vix templum vllum esse, vix domum in ipsa vrbe, vbi non eius aliqua effigies spectetur. [Indulgētiæ eius festo,] Indulgentiæ quoque a Clemente VIII & Paulo V variis temporibus ad B. Conradi honorem [Col. 0162D] concessæ Netinis, Syracusanis, Panormitanis, vti idem memorat Campus cap. 15.

[22] Qua vero lætitia ac splendore, vtraque eius solennitas Neti celebretur, cap. 16 fuse describit: qui concursus eo fiat populorum, [quod immensa lætitia agitur.] quæ magnificentia sit pietasq; & ordo supplicationis, quæ per octo dies ciuium alacritas, qui musicorum instrumentorum sonitus, quæ in compitis florum copia, per noctem ignes, in templis suffitus, aliaque religiosæ lætitiæ argumenta: illudque addit, nescio an alibi vsurpatum, per totum mensem vtrūque, in quem illa celebritas incidit, Februarium nempe & Augustum, quotidie hora secunda noctis totius vrbis campanas pulsari, intereaq; varia explodi bellica tormenta, ad publicam excitandam pietatem ac lætitiam.

§ IV B. Conradi celebritas Placentiæ. Eius illic & alibi Reliquiæ.

[23] Impenduntur & Placentiæ in patria sua B. Conrado, qui debentur Cælitibus, honores, etsi serius, quam vbi obierat, decreti. Motus fama eorum quæ gererentur in Sicilia Claudius Rangonius Antistes Placentinus, [Placentia quoque officio Ecclesiastico honoratur,] a Paulo V Pontifice Maximo impetrauit, vt ciuem suum anniuersaria celebritate venerari Placentinis fas esset, officio proprio, quod sacra Rituum congregatio approbauit. Id cum ignorarent Netinorum Magistratus, [Col. 0162E] tamen vt sui Patroni alibi quoque, atque ibi præsertim vnde ad ipsos olim aduenerat, honores propagarent, Vincentij Littaræ Conradiada VIII Nouembris anni 1610, ad Senatum Placentinum, ac Ranuccium Farnesium Ducem, necnon ad Episcopum misere. Serius allatæ ternæcæ litteræ sunt, mense nimirum Aprili anni insequentis. Eas recitat Campus, quasq; humanißime Dux rescripsit die vltimo Aprilis, ac Rangonius Episcopus XI die Maij, Magistratus XIV. Tunc vero certatim illic pingi coloribus atque in æs incidi B. Conradi effigies, [imaginibus; aris,] aræ ac sacella eius nomine erigi. Ea Petrusmaria sub finem capitis vltimi commemorat, seq; tunc ad vulgandam B. Conradi Vitam extimulatum.

[24] Extrui eodem tempore cœptum in basilica Cathedrali magnificum sacellum: quod, cum edita a Campo historia, necdum erat absolutum: Aggressus pium hoc opus vir nobilis eadem qua Conradus stirpe natus, Ioannes Ludouicus Confalonerius, [magnifico sacello,] non modicis in illud, aliaq; eiusmodi religiosa opera factis impensis. Quæ res valuit, vt agnati eius tam qui Mediolani, quam qui Placentiæ habitabant, ad B. Conradum gentilem suum sacris honoribus decorandum excitarentur. Ipse vero Ioannes Ludouicus visus Sancti patrocinio id diuinitus consecutus, vt coniuge mortua, Ecclesiasticum vitæ institutum amplecteretur, ac plane pietati, Conradi quadantenus vestigiis insistens, [Col. 0162F] totum dederet animum.

[25] Panlus V Pontifex Maximus, vti Roccus Pirrus to. 2 pag. 215 scribit, [cui datæ a Pōtifice indulgentiæ:] XIII Ianuarij 1614 Indulgentiam concessit iis, qui ecclesiam Cathedralem Placentinam, & in ea sitam Cappellam (quam diximus) S. Conradi, die festo eiusdem, visitarent. Illic quoque, vt idē auctor est Pirrus, manus & pars brachij eiusdem Diui Conradi, quod Neti in thecis argenteis asseruabatur, maxima colitur pietate. Id sacrum donum, [eo missæ aliquæ reliquiæ:] Pontificis permissu, elargitus est Senatus Netinus anno Sal. 1616 Sereniss. Principi Duci Parmensi.

[26] Erat enim Neti brachium manusq; auulsa pridem a corpore. Quod ita Pirrus idem pag. 181 testatur: Dalmatius Episcopus Syracusanus, inquit, auctoritate Apostolica, [Neti olim brachium & manus argenteæ thecæ inclusa] sacrum tumulum B. Conradi magno cum religionis ac pietatis sensu aperuit, & sacrum cadauer, post annos CXXXIV a die obitus, integrum omnique ex parte illæsum, magnaque odoris cælestis suauitate respersum, inuenit. Tunc permisit Antonio Caruso, Spacafurni oppidi Domino, vt brachium integrum cum manu eiusdem Sancti argenteis thecis includeret, pro Ecclesia Netina, vt adhuc visitur. Id paullo accuratius narrat Littara de rebus Netinis pag. 129 in hunc modum: Hoc eodem anno, 1485, Antonius Carusius, Dominus Inspicæ fundi, Nicolai filius, & Antonij, qui sub [Col. 0163A] Alphonso floruit, nepos, ex Diui Conradi brachij contactu, admouēte loco affecto reliquias Presbytero Antonio Mineo, [a quodam renum doloribus liberato:] ex renum dolore statim conualuit. Vnde sanitatem consecutus hilari omnium iubilo, & brachium & manum, prout hodie visuntur, argenteis thecis mandauit includenda. Hæc ex maioris Ecclesiæ scripturis collegimus. Hactenus Littara.

[27] Hinc superius § 2, nu. 12 ex confectis ab Iacobo Humana Episcopo Scutarensi actis relatum est, cum is arcam, in qua reconditum B. Conradi corpus erat, anno 1515 aperuit, deprehendisse, ab eo caput & brachium vnum abesse. Hoc nempe seorsim argenteæ thecæ inclusum antea erat. Caput vero Molfettæ in Apulia seruari dicitur, hermæ argenteæ impositum. [caput Molfettæ,] Ita qui supra Pirrus: In Apulia etiam vrbe Malfetta, magnifice colitur Tutelaris & Protectoris nomine. Neque frustra hoc titulo gaudet, dum semel ciuitatem ab hostiū Gallorum irruptione, super muros apparens, liberauit: & sæpe aquæ penuria laborantibus copiosam pluuiam emisit. Illuc furto allatum sacrum caput magna in veneratione habetur. Eadem alij tradunt scriptores. [aut forte alterius S. Conradi.] Sed sunt, qui non hunc Netinum Conradum coli illic scribant, sed alium, natione Gallum: qui eodem tractu vitam anachoriticam egerit. Nos nulla adhuc Molfettana monumenta vidimus, vnde certi quidquam statuere valeamus.

[28] [Col. 0163B] Auolæ quoque, siue Auulæ, (quod oppidum est Marchionatus titulo insigne sub ditione Ducis Terrænouæ, Hybla a Littara & aliis, [Auolæ sacellum cū reliquiis,] vt infra dicemus, appellatum) sacellum est S. Conradi titulo, intra ecclesiam S. Ioannis, vti autor est Campus. Illic sodalitas constituta hominum laicorum, qui statuam Sancti ac reliquias nonnullas in supplicatione, die eius solenni, deportant: quando plurima euenire solent miracula, præsertim in herniosorum curatione, quorum qui adhuc ætate infirma sunt vt pedibus prosequi supplicationem non poßint, ij pone eam statuam in alio feretro considentes gestantur, [ad quas fiunt miracula.] donec quam expetunt sanitatem adepti sint, vti mox dicemus apud Netinos fieri.

[29] Panormi etiam, inquit Pirrus, in sacello sodalitatis D. Conradi, [Panormi reliquiæ,] in ædicula eiusdem, S. Mariæ de Angelis Minorum obseruantium, & apud me, coluntur insignes ex armo eiusdem reliquiæ: quas habita a Pontif. Max. facultate transtulit elargitusque est Marchio Villenæ Prorex Siciliæ. Hæc Pirrus. At Petrusmaria Campus cap. 15 pag. 126 scribit, Panormi in regione cui a Calza nomen, vico Vetrera dicto, egregiam S. Conradi ædem spectari, inq; ea constitutam sodalitatem laicorum, qui Equites Crucis S. Conradi appellantur. Ab his magno splendore ac religione circumgestari S. Conradi reliquias, [eo allatæ anno 1608.] & non rara per eas fieri miracula. Idem pag. 137 scribit Proregem illum, qui Panormum eas reliquias attulit, cum Netum venisset, iußisse [Col. 0163C] sibi sacram reliquiarum thecam aperiri, vnde suauißimus iterū odor expirauit: dein pro auctoritate sumpsisse sibi ex ea reliquias aliquas, asserentem id sibi a Pontifice Maximo concessum: earum reliquiarū partem sodalibus illis Parnomitanis dedisse, partem in Hispaniam asportasse. Ob eiusmodi damna non temere proferri thecam eam, nedum reserari, nisi fortaßis quispiam magni nominis Princeps id postulet: sed tunc attenta custodia caueri, ne surripi quidquam poßit.

[30] Est ea arca ex puro argento, longitudine quæ corpus proceri hominis (qualis Conradus fuit) capere valeat, [Neti corpus in magna argentea theca gestatur in supplicatione,] insigni artificio elaborata, XII Apostolorum per latera dispositis statuis. Eam in supplicatione gestant sacris vestibus amicti Sacerdotes: sequuntur Magistratus aliiq; viri illustres, tedas manibus tenentes. Pone aliud subit feretrum, seu machina lignea ablonga, splendide ornata, ac tribus gradibus distincta: quorum in medio stat columella, supra quam brachium B. Conradi argentea in theca erectum, [& aliæ reliquiæ seorsum:] tum Diui eiusdem scipio ac precatorij globuli. Circum in gradibus ægri, præsertim hernia laborantes, pueruli consident, tanto numero, at subinde XL hominibus, atque etiam pluribus, opus sit, qui machinam baiulent. Accurate prius a medicis visitantur herniosi illi pueri, ne cui fraudi sit locus. Quia vero supplicatio certis stationibus interpolatur, siue in templa ingrediendo, siue ad ædes consistendo, quas olim familiares B. Conradi inhabitarunt, vbi ita feretrum ingrauescit, vt [Col. 0163D] moueri loco non poßit; tunc ex eo deponunt puerulos complures, in recuperatæ sanitatis argumentum suaui sopore oppressos. Alij quoque infirmi, dum propius ad sacram arcam accedunt, exoptatam valetudinem adepti, [innumeri tunc sanātur.] in gratiarum actionem prorumpunt. Aliorum hoc euentu excitatur fiducia. Noui identidem oblati a parentibus infirmi pueri machinæ imponuntur, pari successu: adeo vt die illo ac septem consequentibus centeni quandoque sanitati restituantur.

§ V Illustria aliquot B. Conradi miracula.

[31] Qvis ergo recensere miracula omnia poßit, quæ, vt dictum, fere sine numero eueniunt? Perstringit obiter nonnulla Campus, quæ persequi in tanta copia vix fuerit operæ pretium. Tria tamen minime omittenda censuimus. Primum mense Februario 1612 contigit. Monacha erat Neti in cœnobio Montis-Virginis, instituti Cisterciensis, Lucia, [energumenæ duæ ad eius reliquias liberatæ:] Baronissæ Formicæ filia, neptis Dalmatij, Secreti Syracusani, (ita Quæstorem Regium vocant) quæ iam annum ab insidente eam malo dæmone diris modis vexabatur. Is quodam die per os puellæ edixit, non vereri se ne inde pelleretur, nisi forsan ab senecione Placentino, Conrado Eremita. Obtestati sunt Antistitem Syracusanum amici, vt vel monachæ potestatem faceret ad B. Conradi tumulum in S. Nicolai ædem eundi, vel eius reliquias [Col. 0163E] sineret ad eam apportari. Nam & aliquot ante annis matronam quamdam, cum e Brutiis Netum venisset, fuisse a pluribus malignis spiritibus liberatam. Neutrum conceßit Antistes, hortatus, vt, a qua non longe abessent, solennitatem Februarij mensis expectarent: tunc enim in parochiales ac religiosorum ecclesias inductum iri de more sacram thecam, quæ mense Augusto ab ingentem æstum non nisi in ædem Sancti Crucifixi infertur. Cum igitur die XIX Februarij adducta in dictarum sanctimonialium ædem sacra esset theca, cœpit horrendum in modum vociferari ac debacchari, & diras in B. Conradum vomere dæmon: sed Mariano Laurentio Canonico, ac Petro Sero mouasterij Confessario, sacris exorcismis eum exagitantibus, Sanctiq; Conradi ingeminantibus nomen, eam solo afflixit, ac semianimem reliquit. Quæ post paullo libera & incolumis surrexit, Deoq; & Sancto sospitatori suo Conrado gratias egit.

[32] Non multis annis ante venerat Netum Neapolitanus quidam, stipem vnde victitaret vicatim mendicans, [mendicus enormi hernia laborans:] sed adeo enormi pressus hernia, vt ad terram vsque intestina defluerent: quæ proinde ingenti muli cinctura substringere, ad collum alligata, cogebatur, non sine magno cruciatu & incedendi difficultate. Sacerdos quidam, cum non longe abesset a basilica S. Nicolai, cui & tunc seruiebat, ærumnosum illum hominem conspicatus, motusq; commiseratione, Veni, inquit, & templum hoc mecum ingredere, ac firma fide S. Conradum [Col. 0163F] inuoca, cuius, hic exuuiæ asseruātur plurimis claræ miraculis, ac præsertim incommodi, quo affligeris, curatione. Is vero ingenti hausta fiducia ad Diui altare acceßit, sumpsit ex vna lampadum, quæ ante illud pendent, oleum, eoq; ægras partes illeuit, ac simul impensissimis precibus, atque vberibus lacrymis S. Conradum non exiguo temporis spatio exorauit, vt sibi a Deo sanitatem impetraret. Cum subito omni malo leuatus, alta voce exclamat: Misericordia, misericordia. Eo clamore exciti qui in sacrario erant cum Sacerdote salutaris consilij auctore, accurrunt, hominem sanum reperiunt, Deo gratias & Sancto persoluunt. Didita per vrbem fama, req; explorata, pulsatæ campanæ, displosa in lætitiæ argumentum bellica tormenta.

[33] Postremum ad terrorem simul ac fiduciam valet prodigium. Visitur Neti in vico Sartorum antiquissima S. Conradi effigies, quæ viuum eius vultum apte satis referre creditur, [aleator lāpadem ad eius imaginem accensam aufert.] in muro efformata ad latus officinæ viri illius, cuius olim filium Crucis signo ab hernia sanarat, vt in Vita cap. 2 nu. 9 narratur. Ante eam effigiem lampas noctu lucebat. Cum ergo haud inde procul inter publicos excubitores Hispanus, noctu alea cum quopiam commilitone suo ludens, fauere sibi fortunam videret, sed candelam fere absumptam, neque vspiam patere officinā, vnde aliam emeret; lucri tamen prosequendi cupidus, ad lampadem, quam diximus, aduolat, indeq;
abstrahit, facto sacrilego impia dicta adiiciens: Quid, inquit; nunc opus seni isti lumine [Col. 0164A] accenso? Tantumdem absque eo videbit, ac modo videt. Ita lampadem aufert, & ad vigiliarum atrium deportat, lusumq; prosequitur. Cuius scelus mox graui pœna expiauit Numen, docuitq; in eo alios, quanta non suo solum nomini, sed Sanctorum quoque imaginibus debeatur reuerentia. [mox hernia periculosa punitus,] Versa primum ludi fortuna, non solum quod lucratus erat, sed quidquid antea in loculis nummorum habuerat, amisit. Domum postea reuersus in lectum se ad capiendam quietem coniecit. At medio in in somno rupti illi ramices, tanta vehementia ac cruciatu, vt non solum expergisceretur, sed, cum in momenta malum, ingrauesceret, mortem sibi imminere existimaret. Exciti amici ac vicini ad hominem accurrunt. Inter eos simplex quædam muliercula, Opem, inquit, S. Conradi implora. Quis ille, ait miles, Conradus? Protector, inquit illa, vrbis nostræ plurimis clarus miraculis, in curando præsertim, quod tu nunc pateris, incommodo. In maiori vrbis basilica eius corpus asseruatur. Ipsius est & illa imago grandæui eremitæ, quam sæpe vidisse te arbitror, ad vicum Sartorum, ante quam accendi noctu lampas solet. Eum si religiose inuocaris, [eius ope sanatur,] consequere optatum remedium. Sensit homo, cur id sibi inflictum a Deo esset vulnus. Sanctum summa demißione orauit veniam iniuriæ, quam eius imagini noctu irrogarat: vota addidit, atque integram sanitatem recuperauit, ac deinceps eximius S. Conradi cultor fuit: quamdiuq; Neti in præsidio fuit, frequens adibat, cui iniuriam fecerat, Diui effigiem, [ac deinceps sedulo eum honorat.] floribusq; & cereis honorabat, ac locum, qui ante eam erat, verrebat, nec sinebat illic immunditiei quidquam [Col. 0164B] esse, aut quod alioqui imaginem visentibus ac venerantibus obstaret. Atque ista ex prolixiore Petrimariæ Campi historia sumpta sufficiant.


PRESTO ON-LINE per tutti


le foto delle Celebrazioni
sono tratte dal sito della Diocesi di Noto




clicca sul testo sopra per leggere


Armi spirituali di San Corrado
e dei fedeli e devoti




NOTO giovedì 2 aprile 2009
Cattedrale

Tutti i Devoti e Fedeli di S. Corrado
di ogni luogo in Italia
oltre alla figliale obbedienza
al Magistero del Vescovo locale
delle nostre Città e Diocesi
riconoscono nel Vescovo Ecc.mo di Noto,

Ecc.mo mons. Antonio Staglianò,
una sentita unione spirituale.




19 febbraio 2009
FESTA PATRONALE a NOTO

Grazie alla amicizia nel nome del Santo Corrado,
con il netino Vincenzo Coffa - che ringraziamo a nome di tutti i Fedeli -
sull'Araldo web potremo mostrare a tutti i Devoti in Italia
alcune significative immagini netine
scattate da Vincenzo proprio nel Solenne giorno del 19 febbraio.

Tra qualche giorno ne mostreremo una bella sintesi,
in un bellissimo Diario fotografico.



foto: Noto - Eremo e grotta del Santo - statua realizzata dal Pirrone

Ricordo del Presidente de “I Netini di Roma”,
devotissimo di San Corrado


Silvio Celeste, il dinamico presidente de “I Netini di Roma”, all’età di 88 anni ha reso la sua anima a Dio il 16 marzo scorso. Egli è stato devotissimo di San Corrado. Il funerale è stato celebrato nella sua parrocchia romana dei Sacri Cuori (piazza Vescovio) il 18 seguente. E’ fraternamente doveroso suffragare la sua anima eletta. Il modo più incisivo e commovente di ricordarlo è riascoltare le sue stesse parole ‘da nuticianu a nutuciani’, come simpaticamente era solito sottolineare. Appena tre dei suoi interventi espressivi.

1. L’Associazione dei Netini di Roma era stata progettata nel 1978. Il comitato promotore, presieduto dal Comm. Silvio Celeste, realizzò il primo incontro il 21 aprile 1980. Al secondo incontro convocato a scopo costituente il 31 maggio seguente, così parlò Silvio a nome dello stesso comitato promotore, cioè “di giovani cinquantenni, inguaribili nostalgici della propria terra d’origine”: «Nato a Noto, io vi trascorsi i primissimi anni dell’infanzia; ho completato gli studi classici a Siracusa e da lì mi sono trasferito a Roma, dove abito ininterrottamente da ben quarantuno anni. Come vedete, sono uno di voi: cioè dei tanti notinesi, i quali sono stati costretti dall’avarizia della terra di origine a cercare altrove le motivazioni della propria esistenza. Quanti hanno dovuto chinare il capo di fronte alle avversità della vita. Ebbene, se potessimo almeno raccogliere la voce di uno di quei tanti! Se noi potessimo porre sulla spalla di uno di questi la nostra mano e dare un conforto e cercare di invogliarlo a continuare il cammino della vita, noi – ne sono certo – raggiungeremmo un risultato positivo del nostro costruendo sodalizio». Così, per la prima volta a Roma, venne celebrata con indescrivibile entusiasmo la festa del Santo Patrono di Noto il 19 febbraio 1981 nella basilica parrocchiale di Santa Prisca all’Aventino.

2. A conclusione della cerimonia liturgica di S. Corrado 2004 nella basilica dei Ss. Cosma e Damiano ai Fori Imperiali, tra l’altro Silvio Celeste ha detto: «La Noto che ogni giorno seguiamo attraverso la lenta ricostruzione della Cattedrale, la quale non è soltanto un importante evento nel campo architettonico ed artistico; non può infatti prescindere dalla fede di un popolo che quella Cattedrale ha eretto: è la ‘chiesa madre’, dove tutta la comunità si riconosce nell’unità della fede. E’ San Corrado il cardine e il cemento della nostra Associazione: sotto la sua ala protettrice ognuno di noi si interroga sempre se il suo modo di vivere e di svolgere il proprio lavoro porta, oltre ai segni della competenza e dell’onestà, anche quelli dell’essere autentici discepoli di Gesù Cristo».

3. Sempre rivolgendosi ai «cari soci e simpatizzanti dell’Associazione» al termine dell’annuale festa di Santo Patrono, il 23 febbraio 2008 nella stessa basilica romana, l’indimenticabile presidente così concludeva il suo saluto dal tono nostalgico e quasi profetico: «Mi auguro con tutto il cuore che il Signore mi conceda la grazia, anche se limitata nel tempo, di assistere e partecipare ancora a questa gioia comune, nella venerazione sentita e commossa del nostro tanto amato S. Corrado, esempio unico di umiltà e di fede. Con questo augurio, ancora una volta, con tutto il cuore e con tutte le mie forze, continuo a gridare: Viva S. Corrado Confalonieri; viva, viva sempre la nostra tanto amata e mai dimenticata città di Noto».

Comm. Silvio Celeste, indimenticabile nostro presidente e amico, per te invochiamola misericordia paterna di Dio per l’intercessione della Madonna Ss. Scala del Paradiso e di San Corrado tuo e nostro amato Patrono.


Mons. Salvatore Guastella
Assistente emerito dei Netini di Roma

__________________________

I Devoti e Fedeli dell'Araldo di S. Corrado di ogni luogo si uniscono al cordoglio per la dipartita del Comm. Silvio Celeste, estendendolo ai Famigliari e ai Soci tutti della Associazione i Netini di Roma.
Umberto Battini
per l'Araldo web
______________


VITA auctore Vincentio Littara.
Conradus Eremita, Neti in Sicilia, et Placentiae in Italia

AVCTORIS DEDICATORIA EPISTOLA


Vincentius Littara Illustri viro Carolo Iauanti, Buxelli, Saccollini, Ciarramij & Planæ fœudorum Domino S. P. D.
Innatam esse omnibus animis religiosam pietatem, quæ & Deum præ ceteris colere, [Carolo Iauanti,] & Diuos Dei gloriam adeptos venerari doceret, summi Philosophi & Theologi tradidere. Hæc autem inter alia tuarum virtutum genera ita in te firmiter insedit, vt euidentissimos pij cordis produxerit effectus. Namque (vt alia omittam) in excolenda B. Conradi nostri Patroni solennitate ita officiosum te semper præstitisti, [viro pio,] ita pro eius celebritate adhuc laboras, vt non modo popularem auram, (quod vulgare quidem est, licet & debitum virtuti officium) verum etiam efficacissimum Diuorum patrocinium tibi comparaueris: quod cum in fortunarum prosperitate, tum in summi boni fruitione tibi profuturum speramus. Inter cetera autem, [expetitam vitæ S. Cōradi epitomen Latinam] quæ ad recolendam Diui Conradi memoriam pertinent, hæc tua fuit cura, vt tota eius historia breuissimo compendio Latinis litteris mandaretur: vt cum opus esset, citra stomachum ab omnibus, præsertim a concionatoribus, percurreretur. Nam cum multa edita fuerint hac de re opuscula, nullum tamen adhuc exstat, quod, & sermonis elegantia & styli breuitate, tanto viro dignum haberetur. Quamobrem equidem iam diu tibi inseruire cupidus, & si primo æque respondere non confido, secundum tamen pro viribus adeptum esse arbitror. Effeci enim, vt desideratum illud enchiridion haberetur, vt summatim omnia Conradi gesta ex fidelissimis exemplaribus excepta, Romano idiomate ac mediocri dicendi genere concluderem; maius quidem, & heroicum opus editurus, si & tua voluntas accederet, & Diui Conradi adminiculum omnia improborum impedimenta succideret. [dicat Auctor.] Accipe igitur nunc tui Littaræ munusculum, nulli alij, quam tibi aptius dicandum, cuius gratia conditum est, certissimum meæ in te obseruantiæ, & tuæ in Netinorum Patronum pietatis, argumentum. Vale, Panormi, Cal. Sextilis.

[Annotatum].

Editum id anno 1608 post obitum Auctoris. vt antea ex Petromaria Campo indicauimus, annotationibus & lectionum varietatibus in margine ab auctore scriptis, ac argumentis in singulos libros nuper additis, illustratum. Id nos necdum vidimus.


CAPVT I. S. Conradi conuersionis occasio, secessus, in Siciliam iter.

[1] Conradus, miles Placentinus, genere nobilis, ob venatum, cuius mira capiebatur voluptate, terrenis opibus exspoliatus ad cælestes comparandas omnem operam adhibuit. Accidit enim, [Conradus venator] vt magno rerum apparatu feras insecutus, quod in siluas, & saltus vepribus obsitos, incolumes confugetent, aliquando voti compos effici non posset. Id igitur loci flammis aperiendum iussit. [ferarū latebras incendit cum grandi damno:] At ignis modicis initiis in tantum ventorum impetu creuit incendium, vt latius, quam vt extingui ad libitum valeret, omnia combusserit. Latenter & pauide reditur in vrbem: quo non longe post crematorum nemorum nuntius sequitur.

[2] Ij, quibus illatum fuerat damnum, a ciuitatis Gubernatore satellites exorant, per quos repertum incendij auctorem in vincula coniicerent: nec quemquam, præter infimæ plebis homunculum, forte obuium habent: increpant, trepidantem arripiunt, & ei iam metu obmutescenti iniectæ flammæ crimen impingunt. [quemdam ideo morte addictum] Ad quæstionem vero ductus, scelus, cuius erat innocens, vel ex certa nequitia patrasse confitetur. Nec mora: patibulo damnatus trahebatur ad supplicium.

[3] At Deus, qui iustis non deest, Conradi conscientiam momordit: qui, audito infelicis hominis euentu, [liberat,] illum a carnificū manu audacter liberat, domi seruat, lictoresque dimittit, qui dicerent culpam alieno casu commissam insontis nece non expiandam. [& factū a se fatetur,] Quod & ab Imperatoris Vicario accersitus, vltro professus est, asserens non dolo, sed venationis desiderio adductum in tale, nec opinatum, malum incidisse: adeoque dicendo apposite sapienter se habuit, vt, quod imprudentiæ peccasset, condonarent, quod autem illato damno se satisfacturum polliceretur, admiserint. Quod & toti populo, cui suis virtutibus erat gratissimus, fuit iucundum. [ac damna sarcit:] Tum aperit vxori, fæminæ tanto viro dignæ, consilium: quæ vel suam illi dotem ad resarciendam hominum pauperiem libenter obtulit: postero igitur die omnibus æque persoluit.

[4] Nec multo post, considerata mundi vanitate, totum se Dei obsequio (quod singulare est Christianorum munus) mancipandum statuit exorat igitur a coniuge, vt conceptam pietatem exequi permitteretur. Illa perinde ac vir pia, eiusdem cōsensu monialium instituta professa, opibusq; tum læsis, tum monasterio distributis, [imitante eū coniuge] virum forti animo dimittit. Qui noctu patriam & necessarios destituens solus & tenuis egreditur: in quemdamque locū receptus est, vbi pij viri diuino cultui seorsum a mundi pompa vacabant. Ibi habitu Religiosorum, qui Diui Francisci Tertiarij dicuntur, [seculum relinquit:] indutus, sanctissimis vitæ præceptis imbuitur.

[5] Loco vero ob patriæ propinquitatem dimisso, [it Romam:] Romam contendit, sacras ædes visitat: inde profectus, Ligustica naui Panormum appulit. Ibi de Siculorum probitate cognoscens, Netinæ Vallis populos, Netinosque ciues ceteris & pietate & caritate prȩstare audiuit. [inde in Siciliam:] Huc ergo concessit: sed in ipso statim agri Netini limite, Palatiolum prætergressus, contraria verbis opera experitur. [male acceptus a pastoribus,] Nam viæ labore fessus in vicino ouili refectum iri sperabat. Sed rustica & immanis pastorum impietas moleste viri aduentum tulit. Quamobrem iniuriæ cedens a loco diuertitur: & quāuis canes illi irritauerint, illæsus tamen Netum vsque peruenit.

[6] In Diui Martini xenodochio hospitatus, eleemosynas mendicabat: donec Ioannis Menei opera, seorsum a turba quiescere cupiens, Gulielmo Buccherio commendatur. [Neti apud virū pium viuit,] Fuerat hic quidem robustis viribus, quemadmodum postea mira sanctitate, & Friderico Siculorum Regi, cuius equo aper insultabat, opem laturus, a truculenta fera rostro percussus est, vt elum bis & pene exanimis corruerit. A Rege demum benigne omnia pollicente, domunculas in superiori Netinæ vrbis ingressu, in quas peregrinos libenter excepit, obtinuit. Hic Conradus aliquot annis, omnibus iucundus, licet inflatis quibusdam odiosus, commoratur. Namque Petrus Gulielmi filius, [quibusdā exosus.] qui hoc vnum pietatis habebat, quod claudum parentem aleret & viseret, ægre ferebat illum dulcissimo Conradi alloquio captum apud hospitem diuersitare.

[Annotata]

. Gente Confaloneria, vt plerique tradunt, vel Landina, vt alij volunt: forte vtraque, paterno nimirum maternoq; genere. . Galeatium Vice comitem fuisse Campus scribit, qui anno 1313 Placentiam gubernandam suscepit. . Euphrosynam vocat VVaddingus, Nestoris Laudensis viri filiam. Quæ nomina Campus quoque in sui operis editione expresserat: sed induxit in exemplari ad nos misso, ratus forsan ab auctore Conradiados, quem potissimum sequi videtur, libertate poëtica, excogitata. . S. Claræ, vt ab antiquo traditum fama, inquit Campus: additq; iniectam ei a dæmone cogitationem, vt potius peregrinantem maritum sequeretur. Ea discussa tentatione, ipsummet Conradum vereri cœpisse, [Tentationes dæmonis, initio conuersionis:] ne inuita, & cum periculo ipsa in religiosum claustrum foret ingressa: tum quæ de se hominum futura essent iudicia: sed diuina virtute hæc tela nequissimi repulisse. . Is locus olim Coruara, vel Coruolara; dictus, vt Campus scripsit. VVaddingus Gorgolarum vocat. . Eorum natu maximum, virum sanctum, Conradi prædixisse sociis sanctitatem tradit idem Campus. . Quia crebro & visebatur a notis, & litteris interpellabatur. . Multis in itinere petitus insidiis diaboli, primum voce efficta vxoris, quæ se diceret eius desiderio e monasterio egressam esse, & sibi vim ab impuro viatore intentari, ni opem ferret, dein sumpta senis persona ei dæmon occurrit, quærentiq; num mulieris vocem audisset, eadem retulit, [aliæ grauiores:] multa questus de viri temeritate, qui iuuenculam vxorem ita in claustrum compegisset. Oppressus mœrore Conradus, verbis sacræ Scripturæ probare factum nititur: subito disparet veterator. Secuta mox horribilis tempestas, qua conterritus, a via aberrauit, adiissetq; magnum vitæ discrimen, ni fulgure densissimas noctis tenebras discutiente, specum propinquam vidisset, inq; eam se recepisset. Vbi illuxit, ab humanis quibusdam opilionibus reductus est in viam. Ita Campus, ac breuius VVadingus. . Caietæ conscensa, vt iidem aiunt. . Multa ei circa Palatiolum terriculamenta a dæmonibus obiecta, quæ narrat Campus cap. 3 pag. 31. Nunc Palatioli in summa est veneratione, ædesq; illi dicata, quæ vulgo Grotta di San Corrado, specus aut crypta S. Conradi, appellatur. Ita Campus pag. 125. . Receptus erat satis benigne: sed dæmon assumpta viri cuiusdam in eo tractu primarij forma, pastores increpuit, quod illum recepissent, submissum ab hostibus exploratorem, & ferire illam hasta, quam manu gerebat, tentabat, ni sanctus vir ictum declinasset. . Ductus eo a duobus viris nobilibus Netinis, patre ac filio. . Fridericus 2, filius Petri Regis Arragoniæ, & Constantiæ, filiæ Manfredi, Rex Siciliæ factus anno 1296, obiit 1336. . Narrat Petrusmaria Campus, illic habitanti Conrado, a dæmone (qui formam veteris eius famuli assumpserat) redditas litteras velut e patria allatas, [similes iteratæ,] multaq; alia narrata, de statu Placentiæ mutato, vxore e cœnobio egressa, & Laude apud auunculum habitante: sed virum sanctum in vicinam Crucifixi ædem ingressum, dedisse se in preces, & fraudem inimici agnouisse. VVadingus fraudem illam fictarum litterarum, [precibus discussæ.] a Petro Bucherio adornatam scribit. Minus hoc verisimile.

CAPVT II B. Conradi solitaria vita, miracula, tentationes superatæ.

[7] Cvm vero hominum frequentia ab orationibus auocaretur, a familiaribus Nicolao Vassallo & Bartolo Longo contendit, [secedit in collem,] vt si quam eremum procul ab vrbe scirent, præmonstrarent. Signant illi quosdam colles, quibus nunc a Diuo Conrado nomen superest, [qui S. Cōradi dictus.] quamuis illius mentis ignari secum mussitarent. Quamobrem a Gulielmo ægre dimissus, recta ad locum nullo præeunte se confert. Vnde vix cibi inopia discedebat.

[8] Ibi inedia, & orationibus, aliisque monasticæ vitæ perfectionibus, exercebatur: humicubabat, & nunc solo pane, nunc solis herbis vitam alebat. [austere viuit:] Statuit quandoque sexta quaque feria ad Crucifixum adorandum, cuius celeberrima est apud Netinos imago, in vrbem accedere. Quod vbi primo fecisset, ab Antonio Sessa prandio excipitur. Sed colloquendo Antonius acerbissimo laterum dolore corripitur: eius tamen, pij conuiuȩ precibus, acerbitate leuatur: [pleurit insanat precibus:] tum solis uncibus contentus, cetera respuit.

[9] Et hinc digressus apud Malfitaniam, locum olim sartoribus frequentem, amicum reperit, cuius infans herniæ morbo laborabat. Hunc rogatus visit, & Crucis signo sanat: [herniā signo Crucis:] & incognito adhuc miraculo Diui Nicolai templum ingreditur, & mox ad suum domicilium reuertitur, quamuis sanati pueri pater gratias acturus inclamaret.

[10] Nec alia defuere, quibus viri sanctitas magis, atque magis elucesceret. Misit ad illum Bartolus duo œnophora. At seruus ebriosus alterum sibi abscondit, [absentia & futura reuelat:] altero Conradum donat. Qui fraudis non inscius hominem corripit, & futuri admonet periculi. Nam anguis vasculi orificio inuolutus iuuenem morsurus esset, nisi præmonitus virga tepelleret. fuit hic tantæ rei testis & nuntius.

[11] Eumdem visurus sereno cælo quidam exierat: inter eundum tamen crudelis exorta est tempestas, [periculo diuinitus cognito quēdā eripit:] vt nubilus aër, nimbis & fulminibus fremeret. Cōfugit in antrum, & curis fessus obdormiit. Interim reuelatum est Conrado, virum illum cælesti sagitta periturum. Vnde exorata a Deo venia, locum adiit, adhuc sopitum excitat, facti admonet, & incolumem domum dimittit.
[12] [a dæmone in præcipitia seductū liberat:] Laurentius Cardus filio mandauit, vt legumina quædam B. Conrado deferret: quem inuidus humani generis hostis conspicatus, ducem se puero ad virum Dei pollicetur: sed, vt sui moris est, super editam & præcipitem rupem inductum deserit, & euanescit. At, dum cœleste implorat auxilium, affuit Dei admonitu Conradus, qui adolescentulum ex altera profundissimæ vallis parte consolatus, mox ex horrendo illo præcipitio eductum sanctis præceptis onerat.

[13] Crebras & venereas diaboli tentationes, corporis maceratione assiduisque precibus, fortiter vicit. [carnis tentationes superat,] Crebras etiam gulæ blanditias, & lautas epulas edendi allectamenta admirabiliter superauit. Namque suillæ carnis, pinguis gallinæ, & placentæ caseatæ desiderio ardentissime tentatus, adeo hostiles pugnas elusit, [& gulæ:] vt munuscula ab amicis impetrata non prius attingeret, quam diu derelicta, & vermibus scatentia, ipsemet sensus abhorreret: vnde vesana illa esuries facillime abigeretur.

[14] Cumque præcoces fici maturescerent, suarum manuum fructus iam degustare incessanter appetit: quare appetitum domiturus, deposita tunica, [ob has se in spinis volutat:] tamdiu nudos artus vepribus & rubetis volutat, donec fluente sanguine edendi æstus deferuesceret. Quod vbi dæmon opinione maius vidit, non dissimulanter opprobriis & conuiciis beatum virum lacessebat. Ille vero deuictis certaminibus, gratias Deo victoriæ auctori agebat. Interim Petrus Buccherius Gulielmi filius frigoris morbo corripitur, & a Patre ad Conradum missus, pristinæ sanitati restituitur.

[15] [febres sanat: absentia cognoscit:] Petiit aliquando a Nicolao Vassallo veteri amico casei formam, quam filio, qui primus a B. Conrado in Baptismate susceptus, Conradi nomine inter Netinos appellabatur, ferendam iussit: quamuis vxor reluctata integram mittendam negaret. Vbi vero Conradus Conradum reperit, [iurgia cauet:] sanctus ille senex dimidiatum caseum, quod inuita matre daretur, remisit, quamuis puer abnegaret: quicquid enim iurgij inter parentes ortum fuerat, se præsciisse ostendit.

[16] In plurimis quidem tum gratiam curationum, tum propheticum spiritum habuisse patuit. [multa prædicit.] Rogatus ab amico ad prandium, negat oportere, tum quod terrenas dapes non expeteret, tum quod pisces huius rei gratia emptos felis subripuisset. Quod cum ille non crederet, regressus iratæ vxoris iurgiis excipitur, & rem haud secus, quam audierat, veram esse expertus est.

[Annotata]

. Speluncas Pizzoni vocant Campus & VVadingus. tribus passuum millibus Neto distant. Illic ædicula extructa, siue oratorium, quod Anachoresis, siue Eremitorium, S. Conradi appellatur. Addita non ita pridem, vt pag. 124 Campus scribit, ædificia, quæ incolunt Eremitæ aliquot ex tertio ordine S. Francisci, qui eodem habitu ac regula viuunt, qua olim B. Conradus. . Octauo quoque die ea caussa Netum ibat aut Hyblam, si Hybla est, quæ nunc Auola dicitur, distatq; a spelunca B. Conradi, quantum hæc Neto. . De admirabili imagine Crucifixi, quæ Neti religiose asseruatur, crediturq; picta a S. Luca Euangelista, fuse agit Campus cap. 4, & narrat quomodo isthuc sit allata, [Crucifixus Netinus.] & in æde S. Mariæ de Castello locata, quæ nunc Ecclesia Crucifixi dicitur: iuxta quam Cellæ illæ erant, quas cum Guilielmo Buccherio Conradus incoluerat. . Campus ait, solitum Antonium ab annis aliquot graui dolore lateris per interualla torqueri, sed tunc cum pio hospite hilariter colloquentem acerbissimo repente correptum fuisse. .VVadingus Melsitaniam vicinum oppidum scribit. Campus Malfitaniam plateam seu vicum, sartorum: atque ibi amico, cuius dein filium ab hernia curauit, [B. Cōradus diuinitus alitur:] quærenti cur a multis mensibus ad mendicandum panem non venisset, fassum se crebro absque cibo corporali diuinitus sustentatum fuisse. . Etiam apud Regem ipsum celebrata Sessæ & aliorum sermonibus, vt vulgo Beatus appellaretur. . Exponit VVadingus: expergefactum periculi admonuit, pœnitentiam commissi cuiusdam errati persuasit. . Narrat Campus cap. 7, venisse ad Conradi speluncam sub occasum solis formosam puellam, quæ se aiebat a via per siluam aberrasse rogabatq; vt sibi liceret nocte vnica in antro eius requiescere, ne a lupis voraretur. Sed cum nudato pectore & vberibus, simul petulantes in eum oculos vibraret, [a dæmone puellæ specie tētatur,] Conradus, qui etiam florenti ætate ab omni impura cupidine maxime abhorruerat, iubet eam tantisper foris opperiri, sibi nescio quam rem maxime necessariam interea curandam. Tum in profunda siluæ procedit, ac tergo nudato, flagellis in se acriter sæuire institit. Quod dum agit, cælestis animo eius lux oborta, [eum repellit.] vt pessimum dæmonem intelligeret in forma puellæ ad ipsius labefactandam pudicitiam aduenisse. . Hasce tentationes, & modum quo sunt a sancto viro compressæ, diffusius explanat Campus. . Ita febrim quartanam appellari a Siculis scribit Campus cap. 8, eamq; post preces signo Crucis in perpetuum pepulisse: monuisse item postea, vt Deo Petrus parensq; eius Guilielmus gratias pro hoc munere agerent, non sibi misero peccatori: dein Guilielmo prædixisse nonnulla, quæ filio essent euentura.

CAPVT III Variæ B. Conradi prædictiones, aliaque miracula. improbi puniti. cælitus obtenta annona.

[17] Delata est ad Syracusanum Antistitē B. Conradi fama, [Visitur ab Episcopo:] sanctū vitæ genus, & miraculorum celebritas. Ille rei certius cognoscendæ cupidus Netum venit, eremum adit, antrum omni supellectili vacuum admiratur, mox Eremitam obuium habet, qui Episcopi pedibus prouolutus benedictionem suscipit: & ab eodem cœna inuitatus in cellam præcucurrit, & quatuor calidas, candidasque placentas, rem omnibus admirabilem attulit. Denique viri sanctimoniam, [cibos cælitus accipit:] & facundiam Episcopus agnoscens lætus Syracusis inclytas hominis virtutes prædicauit.

[18] Iam totam Siciliam tanti Eremitæ sanctitas peruaserat. Quod cum quidam pessimi viri irriderent, hominem decipiendum statuunt, scilicet vt piscibus inuitato prohibitæ die Veneris carnes apponerentur. [ad confundendos irrisores] Adest rei patrandæ commoditas: cum Conradus de more Crucifixi templum viseret, præsto sunt omnes, & simulato vultu pietatem ostentantes rogant apud se prandere. Cognita Beatus fraude verbis annuit. Tum suculos assatos in mensam exhibent, nec aliud ipsi māducant. [carnes ei in pisces mutantur:] Dumque vel hominis improbitatem culpant, vel simplicitatem derident, impia consilia produnt, quod tantus vir sexta feria suillam comedisset. Legat Eremita, & pisces, quibus fuerat inuitatus, fatetur accepisse. In cuius rei testimonium spinas, sentes, & squammas ex industria sub mappa absconditas detegit, & homines arguit impudentiæ. In antrum suum regressus obuij agricolæ manus osculatur, & petentem orationem Dominicam, & salutationem Angelicam crebro recitandam docet.

[19] Post hæc a scelestissimis quibusdam venatoribus probris afficitur, & virgis percutitur. Sed a Deo misericordiam precatus, [flagris exceptus,] singulos panes Angelorum ministerio præparatos suis percussoribus hilari animo distribuit. Qui rei nouitatem admirati, tacito gressu, [auctores pane cælitus allato donat,] ne cui illata iniuria pateret, profugere. Sed tanti flagitij fama præuenerat: res magistratui defertur, scelerisque auctoribus in vincula coniectis, interrogatus Conradus, euentum fatetur: malefactores autem, quod & habitu & animo videret immutatos, non agnosse testatur. De eisdem tamen a temporali iustitia absolutis, [& apud Iudicem excusat.] æternas pœnas desumpsit; miserrime enim periere.

[20] Idem Syracusas ad Præsulem profectus, iuxta palatium plurimis auiculis circumdatur, [ab auibus honoratur] quæ quodammodo beati viri aduentum gratulabantur. Ea re a ministris delata, descendit Antistes, & honorifice Conradum excepit: qui Pontifici, si quas habebat, culpas confessus, non longe post in eremum regreditur. [Episcopo confitetur:]

[21] Tunc sub Hyblam maceriei ouilis innisus similiter ab auibus salutatur. Quod viator quispiam videns, viri nomen & instituti genus voluit intelligere: quæ libentissime percepta suis Hyblensibus nuntiauit, apud quos magna etiam erat nominis celebritas, [honoratur ab Hyblensibus & Netinis:] proinde ac apud Netinos. Quorum tantus erat conuentus, siquando Eremita in vrbem, & potissimum in ædem Diui Petri Apostoli ad suum Confessarium diuertebat, vt declinanda multitudinis frequentia, clanculum accedere oportuerit.

[22] Accidit, vt excisum in antro saxum, vbi Crucifixi imagini locum in aræ modum accommodabat, curans educendum, accolas accerseret: qui operam suam præstituri, saxi molem suis viribus grandiorem expauebant. At Conradus Deo fretus homines cohortatur, [ingens saxum facile mouet:] & ex vno ipse latere suscepit, ex aliis adiutores collocat, tum facillime lapidem re leuiorem eduxere. Confestim egressis ex antro, vbi nihil paulo ante reliquerant, [panes cælitus accipit.] tot dulcissimos & adhuc fumantes panes attulit, quot singulis satis essent: qui vtroque miraculo commoti Domino benedicebant.

[23] Horum quidam se Conrado, & socium, & discipulum obtulit. Ille proposita rei difficultate hominis animum perquirebat: quem vbi firmum sensit, Eremitico habitu voluit indutum, & biennio strenuum & obsequentem expertus est. [discipulo abeunti futura prædicit:] At humanæ salutis inimicus innato liuore excandescens, adeo iuuenis fomitem incendit, vt se ad repugnandum imbecillem & ineptum fateretur. Desperata perseuerantia aperit Conrado consilium, quod relicta eremo ducendæ vxoris desiderio æstuaret. Quamuis autem vir sanctus crebris & grauibus admonitionibus ab obscœna illa cogitatione absterreret, tamen a sententia ignauum hominem deducere non potuit. Spe tandem destitutus dimittitur, & tria illi pericula imminentia prædicuntur: quod anguis calceo latentis morsu appetendus, quod dimicans, quod auersa hasta prolapsus euidentissimæ mortis discrimina subiturus esset. Surdior ille freto redit ad vomitum, & infelicissimo exitu vitam clausisse dicitur.

[24] Inuaserat Siciliam, alioqui frugum parentem, acerbissima annonæ caritas, [in fame pauperes mire alit:] adeo vt miseri mortales inedia confecti mortis speciem prȩ oculis ostentarent. Confugiunt nonnulli ad Diuum Conradum, a quo benignissime excepti, cælesti pane satiantur: tum alij atque alij eiusdem refectionis cursum tenent, & singuli suis panibus diuina gratia creatis explentur.

[25] Cognouerat vates Deo dilectus quemdam adolescentem mortali peccato detineri, & certissimum vitæ periculum subiturum: [occulta & futura cognoscit,] adit parentem in area laborantem, eique mandat, vt filium sacramentali confessione a certa labe purgandum admoneret. Quod vbi fecit, in paternam aream regressus, quanto periculo detineretur, agnouit: nam exorta repentina tempestate, & proxime fulmine e cælo lapso, pene exanimis corruit. Rei præscius Conradus pendentibus etiamnum imbribus affuit, amicos consolatur, & a lethalibus criminibus absterret. Agnoscunt illi sancti Eremitæ precibus vitam iuueni seruatam, & acceptam Deo referunt.

[Annotata]

. Antistitem hunc Pirrus, Campus, VVadingus Iacobum vocant. addit Pirrus contigisse hæc anno 1348, cum Syracusas grauis pestilentia affligeret. . Paullo ante mortem, inquit VVadingus. . Tres fuere in Sicilia Hyblæ: Maior circa Ætnam, inter Catanam & Simæthum flumen, quo de flumine egimus 5 Februarij ad Vitam S. Agathæ: [Hybla triplex.] Parua, inter Syracusas & Leontinos: Minor. vel minima, quæ & Heræa cognominata, non procul Neto. Hanc minimam Hyblam coniicit Cluuerius pag. 352 lin. 5 Ragusam nunc appellari. Fazellus lib. 3 cap. 4 nihil certi posse se coniectare scribit. Campus Auolam vocat hoc oppidum, cuius incolis tanta in veneratione B. Conradus fuerit. Situm Auolæ, siue Auulæ, describit Fazellus lib. 4 cap. 1 pag. 97 his verbis: Sequitur inde Erinæi fluminis ostium Thucydidi lib. 7, [Auolæ opp. situs.] Orini Ptolemæo, Miranda hodie dicti. Caput habet in collibus vicinis & a mari P. M. circiter IV recedentibus. Eius fontibus aspero in editis rupibus situ supereminet Auula recens & noui nominis oppidum. Proximum deinceps Asinari fl. ostium est. Et sane redeunti Syracusis Netum non procul ab eo oppido esse iter potuit. Hybla Heræa vltra Netum erat, Gelam versus. VVadingus Hiblæam vocat oppidum, iuxta quod accidit hoc prodigium. . Campus cap. 10 ait panes illos ab Angelo forma visibili allatos e cælo. . Hunc VVadingus ad an. 1351 num. 27 scribit, vnum fuisse ex iis quos famis tempore pauerat Conradus. Fusius eam prædictionem ac successum narrat Campus cap. 10.

CAPVT IV B. Conradi obitus, sepultura, veneratio.

[26] Instabat autem exoptata dies, qua post tot deuicta certamina ad cælestis gloriæ palmam euocaretur. Diuino oraculo temporis admonitus, [obitum prædicit,] Netum ad suum Confessarium se confert, Eucharistiæ sacramento reficitur, & pium illum Sacerdotem summis precibus rogat, vt perendie in eremum se reciperet. Quod cum fecisset, detegit Conradus imminentem sui transitus horam, prædicit fore, vt & Netini & Hyblæi de cadaueris possessione armis cōtenderent, [& alia:] nec quidquam mali inferendum: seque velle in S. Nicolai sepeliri. Continere non potuit lacrymas vir ille Conradi amantissimus, eoque tanti viri amissionem plorante, febri correptus coram Crucifixo nuda genua flectit, & se suosque Netinos Domino commendat: [moritur in luce cælesti:] tum mirabili splendore locum illustrante, animam Deo reddidit. Fulgore perterritus Sacerdos Conradum respicit adhuc genu flexo stantem, adeo vt viuum crederet: cum tamen mortuum vidit, grauiori luctu cruciatur.

[27] Voluit & hoc Deus piis populis mirabiliter innotescere. Nam campanæ & Neti & Hyblæ, nullo pulsante, adeo omnes & fortiter sonuere, vt homines rei nouitatem anxie scrutarentur. [sonant vltro campanæ:] Gulielmi domicilium petunt, quem a sancto viuendi genere omnibus carum, mortuum credebant: ab eodem tamen admonentur, vt de B. Conrado cognoscerent. Continuo armati illuc aduolant, & adhuc summisso poplite, ac si oraret, inuentum, asportandum facillime credunt: nec tamen loco dimouere possunt. Affuit sancti viri Confessarius, & ab eodem in arcam deponitur, quo honestius deferretur. Ecce tamen Hyblenses aduentant, & æquo audaciores e Netinorum manu gratissimam illam sarcinam auferre conantur. [post pugnā,] Conserunt vtrique manus, pugnatur acerrime: nec tamen (quæ Conradi fuit protectio) aut occisus aut vulneratus est quispiā: imo proiecta tela, suis in pharetris recondita inuenerunt.

[28] Quod vbi miraculum vident, nuntiant Netini, inter quos sacrum illud depositum semper residebat, [cedit corpus Netinis:] certi iam diuinæ voluntatis, vt quaterni ex vtrisque populis, & primi Hyblenses arcam humo tollerent: quod si possent, alij cederent: sin minus, ipsi opus experirentur. Accipiunt Hyblenses conditionem, nec tamen arcam illam humo sustollere valuere. Succedunt Netini, quibus carum pondus adeo leue visum est, vt alacres, nulloque impediente, Netum contenderent.

[29] In vrbem ingressis placebat quibusdam, vt in ædibus Diuæ Mariæ a Castro, quibus nunc a Crucifixo est cognomen, deponeretur: at dum illuc inferre student, omnem operam perdunt. [sepelitur in S. Nicolai:] Quapropter Conradi Confessarius Sancti voluntatem aperuit, vt in Diui Nicolai, quæ maior, vel tunc temporis, erat ecclesia, efferretur: eoque a duobus leuissime perlatum est, ceteris honorificentissime funus deducentibus. Tantaque fuit populi pietas, & frequentia, [miraculis illustratur:] Beatique gratia, vt plurimi infirmi, herniosi, cæci, surdi, claudi, muti, & aliis morborum generibus oppressi, sanitati restituerentur. Quæ omnia idoneis testibus, & per fidelissimos commissarios litteris mandanda in posterorum memoriam Quatuor-viri curarunt.

[30] Demum Leo Decimus anno sui Pontificatus tertio concessit Netinis B. Conradi reliquias posse coli, adorari, & per vrbem circumduci. [colitur publice:] Vnde an sal. 1516 prima Conradi solennitas incepta est. Plurima eius diei miracula Iacobus Humana Netinus, Episcopus Scuterensis, qui Apostolicæ Sedis rescripto interfuit, collegit. Concessit etiam Paulus Tertius Diui Conradi festum vel extra ciuitatem Netinam, & Syracusanam diœcesim, vt aliorum Beatorum, quos nondum in Sanctorum numerum Ecclesia retulerit, posse celebrari & venerari. Datum est diploma Romæ an. sal. 1544 III Kal. Nouemb.

[31] Fuit Conradus statura procerus, forma elegantissimus, aspectu magnanimus, sermone grauis, & facundus. Naturæ cessit XI Cal. Mar. anno a Christi natali 1351. [in arca argentea seruatur.] Eius corpus in argentea arca reconditum apud Netinos in ornatissimo tumulo & sacello conseruatur: vbi cotidie diuinæ virtutis signa experimur.

[Annotata]

. Duobus eam demandatam fuisse curam scribit Campus cap. 12, videlicet Sacellano ædis S. Petri, cui vir sanctus confiteri solitus erat, & F. Michaëli Lombardo, qui & ipse Conrado familiaris extiterat: ab his summa fide conscripta quæcumque ab eo aut geri viderant ipsi, aut gesta fuisse didicerant ex aliis, ac præsertim Guilielmo Buccherio, tunc adhuc superstite. Qui viros quatuor a Netinis præfectos miraculis conscribendis tradunt, non recte Littaram intellexerint de IV viris, siue Magistratibus, qui fidelissimis commissariis vsi. . Excusum erat Ioannes Humana: Iacobum vocant Pirrus & Petrusmaria Campus; VVadingus Iacobum Humanum.

Per approfondire

  • visita www.araldosancorrado.org
  • Questo Blog e' un prodotto amatoriale e non editoriale ai sensi della legge n. 62 del 7 marzo 2001
  • Segnalate i vostri commenti, suggerimenti, idee
  • Usate liberamente foto e testi ricordando di segnalare il sito da dove proviene il materiale
  • L'Araldo di San Corrado è il Collegamento Devozionale Italiano dei Devoti e Fedeli del Santo piacentino morto a Noto il 19 febbraio 1351 e nato in Calendasco (Piacenza) nel 1290
  • San Corrado Confalonieri è stato un penitente, terziario francescano, vissuto da eremita in Noto, nella Valle dei Tre Pizzoni dentro ad una grotta